Dat is de titel van een (top!)boek en een waarheid als een koe. Voor mij dan. Talen in het algemeen en mijn moedertaal in het bijzonder. Dat het bij ons mensen allemaal draait om taal en wat we daar mee doen en kunnen doen…. Ik hou d’r van!

Taal gebruiken we om te communiceren. Met anderen en met jezelf. Je heb lichaamstaal en gesproken taal en als je nieuwe talen leert, krijg je met allebei te maken.

Mensen die vaker in Griekenland zijn geweest zullen weten dat “nee” in het Grieks, ook geluidloos kan. Een klein knikje met het hoofd naar achter en de ander weet dat je niet hoeft. Inmiddels weet ik dat het zelfs een piepklein beweginkje van een wenkbrauw kan zijn. In Nederland doen we dat meestal niet zo. We schudden nee en zeggen het. Toch ken ik een Grieks/Nederlandse dame die beide doet, afhankelijk van de taal die ze op dat moment spreekt. Spreken we Grieks dan klikt ze met haar tong en spreken we Nederlands dan schudt ze en zegt: “nee, dank je mop”. 🙂

De Griekse gids heeft daar een artikel over:
https://www.grieksegids.nl/griekenland-weblog/griekse-gebaren-artikel-1129.php

Voor mij zijn de Griekse voorbeelden natuurlijk duidelijk. Ik zie het dagelijks in Mirtos dus ik hoef ook niet meer 3 keer te vragen: “wil je nog wat drinken of niet”. Want toen ik bovenstaande nog niet wist, miste ik hun antwoord omdat ik verwachtte dat ze zouden praten, niet wiebelen met een wimper haartje. Ik heb het ook nergens geleerd in de talencursus waar ik zo lyrisch over ben.

  • https://www.facebook.com/carole.krans/cebook

Ik kan me in het Frans, van mijn bezoekjes aan Frankrijk, maar ook in andere talen en culturen zo snel niets voor de geest halen. Hebben jullie van dit soort voorbeelden? Doen wij Nederlanders “iets” dat voor een Spanjaard, Portugees, Japanner,… iets heel anders betekent? Opvallende verschillen in non-verbale communicatie?