Later werd nu, en nu is vandaag

Toen ik een jaar of achttien was, dacht ik dat alle tijd van de wereld had. Ik zou (en dan volgde er een waslijst) . En wat niet meteen lukte? Ach, dat kon later nog wel eens. Later had ik tenslotte tijd zat. Er moest namelijk eerst nog van alles, vond ik. Eerst moest ik echt het huis uit en mijn eigen huis.

Dus moest ik een baan want in dat huis moest van alles. Ik moest een bank, een televisie, een tweepersoonsbed, ik moest handdoeken, theedoeken, washandjes en een badkamerkleedje. Ik moest ook wasknijpers, schoonmaak spullen (dweilen, wissers, een stofzuiger natuurlijk en een schoenpoetsmandje) en een koelkast, een gasstel, een theepot en een koffiezetapparaat. Vandaar dus dat ik die baan moest, want tot dat moment kreeg ik 20 gulden zakgeld per maand.

Daar kon ik weinig mee aangezien dat al op was op de dag dat ik het geld kreeg. Want hoewel ik niet rookte of dronk, had ik wel een zwakke plek: muziek. Amsterdammers hoef ik waarschijnlijk alleen maar de naam van mijn favoriete hangplek te geven: Concerto. Tweedehands en nieuwe platen (de CD bestond nog helemaal niet 😂) en je mocht net zo lang blijven snuffelen als je wilde, niemand kwam vragen of ze je konden helpen als je wat zocht dan vroeg je het zelf maar aan de balie. Aan de muur hing een lange plank met platenspelers met een koptelefoon en je mocht luisteren wat je wilde en zolang je wilde. Paradijs op aarde voor yours truly, echt waar!

Ik vond een recensie die alles beschrijft zoals ik het me herinner: Concerto (Greatest Record Store On Earth). En elk woord dat er in staat is waar. Zoals Boudewijn de Groot al zo’n 50 *slik* jaar geleden zong:

……. dat zijn mijn goede jeugdherinneringen, die neem je mee zolang je verder leeft.

Nu kijk ik achterom en zie ik dat veel van die plannen in een la zijn blijven liggen. Carrières die nooit echt van de grond kwamen of juist wel maar alleen omdat er geld moest worden verdiend. Het waren meestal geen dingen die ik deed omdat het mijn diepste wens was om mijn dagen in een mantelpakje door te brengen.Manuscripten die jarenlang bijna af bleven. Dromen die ik steeds verschoof naar dat magische “later”.
En voor je het weet, is later gewoon… nu.

Zonder leesbril kunnen lezen …. ook een jeugdherinnering 😁

De leesbril. Vaak gewoon bovenop mijn hoofd terwijl ik mopper dat ik ’m kwijt ben.

Mijn geheugen, breek me de bek niet open! Ken je dat? Van die zinnen: ‘dinges, die samen met dinges dat programma had’ of ‘die hoe heettie nou, van dat boek over ..’.

En dan dat lijf. Gister wilde ik Karma even borstelen, zittend op de grond. Nou, dat zitten ging prima maar dat opstaan! Mijn knieen op de plavuizen vloer hier… man, man, man. Die benen stonden vroeger de hele avond non-stop op de dansvloer. Brons-Zilver-Goud en Goud Ster. De enige sterren die ik zie zijn die als ik probeer weer op te staan.

Steeds vaker dringt het besef zich op: ik heb mijn langste tijd hier gehad. Dat klinkt zwaar, maar het voelt vooral eerlijk. Want gisteren komt nooit meer terug, en morgen is onzeker. Alles wat ik écht heb, is vandaag. Satsang pur sang zoals de Fransen zeggen (als ze tenminste Sanskriet spreken).

Alleen vandaag. En dat geldt natuurlijk voor ons allemaal, chronisch ziek of niet. Als je morgen tegen de bus oploopt, (frontaal en als ‘ie rijdt natuurlijk), dan ben je weg. Je hoeft niet ziek te zijn, je kunt ook gewoon op een andere manier pech hebben. Misschien is dat dus de enige carrière die écht telt: bewust kiezen om te leven. Niet later, niet straks. Maar nu, vandaag.

En mocht morgen toch weer komen? Dan heb je vandaag in elk geval je beste leven geleefd.

Want vandaag ben ik gelukkig en gelukkig is het morgen weer vandaag!*

* Met dank aan dinges want dit prachtige citaat is van hem.